Μια αιγυπτιακή αρχαιολογική αποστολή του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων στο Νότιο Σινά αποκάλυψε έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας, άγνωστο μέχρι πρόσφατα, στο οροπέδιο Ουμ Ιράκ.
Ο Υπουργός Τουρισμού και Αρχαιοτήτων, Σερίφ Φατί, χαρακτήρισε την ανακάλυψη ως σημαντική προσθήκη στον χάρτη των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, επισημαίνοντας ότι αναδεικνύει τον μοναδικό πολιτιστικό και ανθρωπολογικό πλούτο της χερσονήσου του Σινά και προσφέρει νέα στοιχεία για τη διαδοχή πολιτισμών στην περιοχή επί χιλιάδες χρόνια.
Το Οροπέδιο Ουμ Ιράκ βρίσκεται σε αμμώδη περιοχή περίπου 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ναού Σεραμπίτ ελ-Καντίμ και των αρχαίων περιοχών εξόρυξης χαλκού και τυρκουάζ. Η στρατηγική του θέση, με θέα σε μια εκτεταμένη ανοιχτή περιοχή που φτάνει μέχρι το Οροπέδιο Τιχ, υποδηλώνει ότι χρησιμοποιήθηκε ιστορικά ως σημείο παρατήρησης, χώρος συγκέντρωσης και τόπος ανάπαυσης. Ο Γενικός Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων, Χισάμ Ελ-Λέιθι, τόνισε ότι πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους χώρους βραχογραφίας που έχουν εντοπιστεί τα τελευταία χρόνια. Η ποικιλία στη χρονολόγηση και την τεχνική των παραστάσεων καθιστά το οροπέδιο ένα υπαίθριο φυσικό μουσείο, το οποίο αποτυπώνει την εξέλιξη της ανθρώπινης καλλιτεχνικής και συμβολικής έκφρασης από τους προϊστορικούς χρόνους έως και τις ισλαμικές περιόδους.
Η οροφή του βραχοσκεπάσματος περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό βραχογραφιών με κόκκινη χρωστική, που απεικονίζουν ζώα και σύμβολα τα οποία βρίσκονται ακόμη υπό μελέτη. Επιπλέον, εντοπίστηκε ομάδα σχεδίων σε γκρι χρώμα, καταγεγραμμένη για πρώτη φορά, καθώς και σειρά επιγραφών και σκηνών εκτελεσμένων με διαφορετικές τεχνικές. Ο επικεφαλής του τομέα αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, Mohamed Abdel-Badi, ανέφερε ότι ο χώρος περιλαμβάνει φυσικό βραχοσκέπες από ψαμμίτη μήκους άνω των 100 μέτρων στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου. Το βάθος του κυμαίνεται μεταξύ δύο και τριών μέτρων, ενώ το ύψος της οροφής κυμαίνεται από περίπου ενάμισι μέτρο έως μισό μέτρο. Η έρευνα αποκάλυψε επίσης εργαλεία και πολυάριθμα θραύσματα κεραμικής, ορισμένα από τα οποία χρονολογούνται στο Μέσο Βασίλειο, ενώ άλλα ανήκουν στη Ρωμαϊκή περίοδο, συγκεκριμένα στον 3ο αιώνα μ.Χ., επιβεβαιώνοντας τη μακροχρόνια χρήση του χώρου.
Ο επικεφαλής της αποστολής, Hisham Hussein, δήλωσε ότι η τεκμηρίωση στο εσωτερικό του βραχοσκεπάσματος αποκάλυψε μεγάλες ποσότητες περιττωμάτων ζώων, ένδειξη ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε σε μεταγενέστερες περιόδους ως καταφύγιο για ανθρώπους και ζώα. Εντοπίστηκαν επίσης πέτρινα χωρίσματα που σχημάτιζαν ανεξάρτητες μονάδες διαβίωσης, με υπολείμματα από εστίες φωτιάς, επιβεβαιώνοντας επαναλαμβανόμενη ανθρώπινη δραστηριότητα.
Η προκαταρκτική μελέτη κατέταξε τις βραχογραφίες σε διάφορες χρονολογικές ομάδες. Η αρχαιότερη ομάδα, εκτελεσμένη με κόκκινη χρωστική στην οροφή του βραχοσκεπάσματος, πιθανότατα χρονολογείται μεταξύ 10.000 και 5.500 π.Χ. και απεικονίζει σκηνές ζώων, αποτυπώνοντας πτυχές της ζωής εκείνων των πρώιμων εποχών. Μεταξύ των παραστάσεων περιλαμβάνονται ανάγλυφα που δείχνουν κυνηγό με τόξο να καταδιώκει αγριοκάτσικο, συνοδευόμενο από κυνηγετικά σκυλιά — μια σκηνή που αντικατοπτρίζει τις οικονομικές δραστηριότητες των πρώιμων κοινωνιών.
Άλλες ομάδες παραστάσεων απεικονίζουν καμήλες και άλογα με ένοπλους αναβάτες. Ορισμένες συνοδεύονται από ναβαταϊκές επιγραφές, υποδηλώνοντας μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους και πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις. Τέλος, τεκμηριώθηκε και συλλογή αραβικών επιγραφών, σημαντική για την κατανόηση της συνέχισης της χρήσης του χώρου κατά τις πρώιμες ισλαμικές περιόδους και αργότερα.
