Καλεσμένη σήμερα στην εκπομπή «Buongiorno» ήταν η αγαπημένη ηθοποιός, Κάρμεν Ρουγγέρη, που μίλησε με συγκίνηση για την πρόσφατη απώλεια του συζύγου της, του μεγάλου βαρύτονου Ανδρέα Κουλουμπή.
Η κα Ρουγγέρη ανέφερε: «Είναι μεγάλη απώλεια. Ήμουν πολύ τυχερή, ήμουν με έναν άνθρωπο 57 χρόνια. Ήμουν φανατική του θαυμάστρια. Είναι πολύ σημαντικό να θαυμάζεις τον άνθρωπό σου». Στη συνέχεια, σημείωσε την ταπεινότητα και την οικογενειακή του προσήλωση: «Ήταν ένας υπέροχος, ταπεινός άνθρωπος, πολύ μεγάλο όνομα και μπορούσε να είχε κάνει τεράστια καριέρα. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ “της οικογένειας” και μία “κινητή βιβλιοθήκη”. Ένας πολύ καλός πατέρας και τέλειος καλλιτέχνης. Όσο πιο “μεγάλος” άνθρωπος είσαι, τόσο πιο ταπεινός είσαι». Παρά την απώλεια, η Κάρμεν Ρουγγέρη συνεχίζει να αντλεί χαρά από τη δημιουργία παιδικών έργων για το θέατρο, προσφέροντας στα παιδιά αξιόλογες εμπειρίες. «Ευτυχώς αυτό που κάνω με τα παιδιά, το οποίο το κάνω εδώ και 30 χρόνια αυτό με το παιδικό θέατρο, είναι η χαρά της δημιουργίας. Θα τρελαινόμουν στο σπίτι. Μου δίνει χαρά δημιουργίας το να γράφω παιδικά έργα και να τα σκηνοθετώ».
Σχετικά με το παιδικό θέατρο, η Ρουγγέρη εξέφρασε την αναγκαιότητα των υψηλών προτύπων στην παιδεία και την τέχνη: «Φαίνεται ότι το θέατρο είναι “μαγικό”, κατά σύμπτωση. Για δύο ώρες αφήνουν το κινητό. Έχει πράγματα που δεν υπάρχουν, υπάρχει τρυφερότητα». Οι ανησυχίες της για την ποιότητα των παραστάσεων εκφράστηκαν εντονότερα όταν είπε: «Ήταν πολύ πρόχειρα πράγματα που θα μπορούσαν να κάνουν κακό και να είναι τραυματικό για τα παιδιά και να μην θέλουν να ξαναπάνε στο θέατρο. Το θέατρο πρέπει να είναι πηγή γνώσης». Επιπλέον, προέβαλε την αγάπη της για τη λογοτεχνία και την όπερα, τονίζοντας την ανάγκη μετατροπής λογοτεχνικών έργων για να προωθήσει την εκμάθηση και να φέρει τα παιδιά πιο κοντά στην κλασική μουσική.
Η κα Ρουγγέρη ολοκλήρωσε με την εξελικτική της πορεία στο θέατρο, δηλώνοντας: «Προσπάθησα να ανεβάσω τον πήχη με την Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και αργότερα της Λυρικής Σκηνής. Στις παραστάσεις μου προσέχω ακόμη και την τελευταία λέξη που θα γράψω».
